'Dat ding ligt meestal op het bureau in mijn locker, of thuis in de kluis.

Het beste wapen van een politieman is zijn mond.'

Maarten Severyn over zijn dienstwapen

'Dit is mijn zoveelste TGO, maar het is elke keer weer alsof ik opnieuw begin.' Er klonk lichte verwondering in Maartens stem. Jelle glimlachte, opende het portierraam en hield zijn pasje voor de kaartlezer. Het groene licht ging branden en de stalen poort schoof open. Hij reed de Kabelweg op in de richting van de oprit naar de A1. Maarten staarde naar een kiepwagen met slachtafval die voor hen reed. Uit de onderkant van de achterklep liep gestaag een roodbruine straal vocht.

'Een jonge, onervaren schutter die een keer te veel doorlaadt. Wat zou hem beloofd zijn voor deze heldendaad? 10.000 of 15.000 euro?'

'Voor jonge jongens is dat veel geld.'

'Tien jaar geleden huurde een opdrachtgever die belazerd of bestolen was een professionele hitman in uit Joegoslavië of Turkije. Zo'n huurmoordenaar bereidde zich zorgvuldig voor. Bij twijfel wachtte hij op een betere gelegenheid. Als hij het slachtoffer eenmaal dicht genoeg kon naderen, schoot hij hem eerst in de buik om hem te destabiliseren, daarna volgde een headshot. Twee patronen, meer niet. Daar kwam geen Kalasjnikov aan te pas.'

Jelle glimlachte.

'Vroeger was alles beter, toen was een sandwich nog gewoon een boterham.'

Jelle haalde in en passeerde de lekkende kiepwagen.

'Ik ben bloedserieus.' Maarten zuchtte. 'Amsterdam zit verdomme gemiddeld op twee schietincidenten per dag.'

De zoveelste vergismoord. Een wiskundeleraar wordt doodgeschoten, zijn vrouw zwaargewond. Alleen omdat zij in hetzelfde type auto reden als het beoogde doelwit. Drie dagen later wordt de schutter geliquideerd. Een kroongetuige meldt zich. Een organistatie voor internationale illegale wapenhandel wordt ontmanteld. Maarten Severyn leidt het onderzoek...

'Dat ding ligt meestal op het bureau in mijn locker, of thuis in de kluis.

Het beste wapen van een politieman is zijn mond.'

Maarten Severyn over zijn dienstwapen

'Dit is mijn zoveelste TGO, maar het is elke keer weer alsof ik opnieuw begin.' Er klonk lichte verwondering in Maartens stem. Jelle glimlachte, opende het portierraam en hield zijn pasje voor de kaartlezer. Het groene licht ging branden en de stalen poort schoof open. Hij reed de Kabelweg op in de richting van de oprit naar de A1. Maarten staarde naar een kiepwagen met slachtafval die voor hen reed. Uit de onderkant van de achterklep liep gestaag een roodbruine straal vocht.

'Een jonge, onervaren schutter die een keer te veel doorlaadt. Wat zou hem beloofd zijn voor deze heldendaad? 10.000 of 15.000 euro?'

'Voor jonge jongens is dat veel geld.'

'Tien jaar geleden huurde een opdrachtgever die belazerd of bestolen was een professionele hitman in uit Joegoslavië of Turkije. Zo'n huurmoordenaar bereidde zich zorgvuldig voor. Bij twijfel wachtte hij op een betere gelegenheid. Als hij het slachtoffer eenmaal dicht genoeg kon naderen, schoot hij hem eerst in de buik om hem te destabiliseren, daarna volgde een headshot. Twee patronen, meer niet. Daar kwam geen Kalasjnikov aan te pas.'

Jelle glimlachte.

'Vroeger was alles beter, toen was een sandwich nog gewoon een boterham.'

Jelle haalde in en passeerde de lekkende kiepwagen.

'Ik ben bloedserieus.' Maarten zuchtte. 'Amsterdam zit verdomme gemiddeld op twee schietincidenten per dag.'

De zoveelste vergismoord. Een wiskundeleraar wordt doodgeschoten, zijn vrouw zwaargewond. Alleen omdat zij in hetzelfde type auto reden als het beoogde doelwit. Drie dagen later wordt de schutter geliquideerd. Een kroongetuige meldt zich. Een organistatie voor internationale illegale wapenhandel wordt ontmanteld. Maarten Severyn leidt het onderzoek...

'Dat ding ligt meestal op het bureau in mijn locker, of thuis in de kluis.

Het beste wapen van een politieman is zijn mond.'

Maarten Severyn over zijn dienstwapen

'Dit is mijn zoveelste TGO, maar het is elke keer weer alsof ik opnieuw begin.' Er klonk lichte verwondering in Maartens stem. Jelle glimlachte, opende het portierraam en hield zijn pasje voor de kaartlezer. Het groene licht ging branden en de stalen poort schoof open. Hij reed de Kabelweg op in de richting van de oprit naar de A1. Maarten staarde naar een kiepwagen met slachtafval die voor hen reed. Uit de onderkant van de achterklep liep gestaag een roodbruine straal vocht.

'Een jonge, onervaren schutter die een keer te veel doorlaadt. Wat zou hem beloofd zijn voor deze heldendaad? 10.000 of 15.000 euro?'

'Voor jonge jongens is dat veel geld.'

'Tien jaar geleden huurde een opdrachtgever die belazerd of bestolen was een professionele hitman in uit Joegoslavië of Turkije. Zo'n huurmoordenaar bereidde zich zorgvuldig voor. Bij twijfel wachtte hij op een betere gelegenheid. Als hij het slachtoffer eenmaal dicht genoeg kon naderen, schoot hij hem eerst in de buik om hem te destabiliseren, daarna volgde een headshot. Twee patronen, meer niet. Daar kwam geen Kalasjnikov aan te pas.'

Jelle glimlachte.

'Vroeger was alles beter, toen was een sandwich nog gewoon een boterham.'

Jelle haalde in en passeerde de lekkende kiepwagen.

'Ik ben bloedserieus.' Maarten zuchtte. 'Amsterdam zit verdomme gemiddeld op twee schietincidenten per dag.'

De zoveelste vergismoord. Een wiskundeleraar wordt doodgeschoten, zijn vrouw zwaargewond. Alleen omdat zij in hetzelfde type auto reden als het beoogde doelwit. Drie dagen later wordt de schutter geliquideerd. Een kroongetuige meldt zich. Een organistatie voor internationale illegale wapenhandel wordt ontmanteld. Maarten Severyn leidt het onderzoek...

Tijdens de Eerste Wereldoorlog wordt Lidi in Zwitserland geboren. Als driejarige vergezelt ze haar begaafde vader tijdens zijn wandelingen als hij gaat schilderen. Daar wordt de basis gelegd voor haar kunstenaarschap. Haar passie voor beeldhouwen is al op jonge leeftijd duidelijk en wordt door Albert Termote direct onderkend. Ze stopt met haar studie bouwkunde in Delft en gaat bij hem aan de slag. Het lukt Lidi om als kunstenares grote bekendheid te verwerven, naast haar rol als echtgenote en moeder van zes kinderen. De Nieuwe Haagsche Courant schrijft in '56: "Lidi Buma-Van Mourik Broekman is een van de grote beeldhouwsters [...] Wat zij doet is de klei of de steen leven inblazen. [...] De eerst vormeloze massa met een uiterst gevoelige hand tot een schone expressie brengen." Geen schaduw zonder licht is de reconstructie van een boeiend en gedreven leven, met op de achtergrond de culturele en maatschappelijke ontwikkelingen van de twintigste eeuw. Het is het verhaal van een moedige en bijzondere vrouw die - ondanks de tijdgeest, de verwachtingen van de samenleving en haar echtgenoten - haar passie volgt en (deels) de erkenning krijgt die zij verdient.  

June Nods debuteert als auteur met dit boek over het leven van Lidi van Mourik Broekman.Als jong meisje koesterde ze de wens om boeken te schrijven. Daar kwam ze pas aan het einde van haar loopbaan aan toe. Als jurist, toezichthouder, bestuurder en wethouder was er veel te lezen en te schrijven. Ze ontmoette Lidi op haar boerderij in de Provence. Een vriendschap was geboren. Vele ontmoetingen volgden. Lidi was een rasverteller en alle avonturen inspireerden tot het schrijven van dit boek. 

Tijdens de Eerste Wereldoorlog wordt Lidi in Zwitserland geboren. Als driejarige vergezelt ze haar begaafde vader tijdens zijn wandelingen als hij gaat schilderen. Daar wordt de basis gelegd voor haar kunstenaarschap. Haar passie voor beeldhouwen is al op jonge leeftijd duidelijk en wordt door Albert Termote direct onderkend. Ze stopt met haar studie bouwkunde in Delft en gaat bij hem aan de slag. Het lukt Lidi om als kunstenares grote bekendheid te verwerven, naast haar rol als echtgenote en moeder van zes kinderen. De Nieuwe Haagsche Courant schrijft in ’56: “Lidi Buma-Van Mourik Broekman is een van de grote beeldhouwsters […] Wat zij doet is de klei of de steen leven inblazen. […] De eerst vormeloze massa met een uiterst gevoelige hand tot een schone expressie brengen.” Geen schaduw zonder licht is de reconstructie van een boeiend en gedreven leven, met op de achtergrond de culturele en maatschappelijke ontwikkelingen van de twintigste eeuw. Het is het verhaal van een moedige en bijzondere vrouw die – ondanks de tijdgeest, de verwachtingen van de samenleving en haar echtgenoten – haar passie volgt en (deels) de erkenning krijgt die zij verdient.  

June Nods debuteert als auteur met dit boek over het leven van Lidi van Mourik Broekman.Als jong meisje koesterde ze de wens om boeken te schrijven. Daar kwam ze pas aan het einde van haar loopbaan aan toe. Als jurist, toezichthouder, bestuurder en wethouder was er veel te lezen en te schrijven. Ze ontmoette Lidi op haar boerderij in de Provence. Een vriendschap was geboren. Vele ontmoetingen volgden. Lidi was een rasverteller en alle avonturen inspireerden tot het schrijven van dit boek.